Γιάννης Παπαθανασίου

Φωτογραφίες

logo facebook

Newsletter


Εγγραφείτε στο Newsletter για να ενημερώνεστε για τη δράση μου. 

Συνέντευξη στην εφημερίδα «Θεσσαλία»

thessaliaΧαιρετίσθηκε ως σημαντικό γεγονός η κυβέρνηση Παπαδήμου. Στην πράξη φαίνεται ότι η Ν.Δ ενώ επέμενε στη ρητορική εναντίον του Μνημονίου καλείται σήμερα να εγκρίνει την δανειακή σύμβαση...

Η Νέα Δημοκρατία με συνέπεια υποστηρίζει ότι η αλόγιστη επιβολή φόρων σε μια οικονομία που είναι σε ύφεση, οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση και τελικά σε λιγότερα έσοδα για το κράτος.

Τα στοιχεία από την υλοποίηση του προϋπολογισμού δικαιώνουν την θέση αυτή. Παρά τις αλλεπάλληλες αυξήσεις στην άμεση και έμμεση φορολογία, τα έσοδα κατά το πρώτο 9μηνο του 2011 ήταν χαμηλότερα από τα αντίστοιχα του 2009, όταν η παγκόσμια κρίση ήταν στην κορύφωση της. Σε ό,τι αφορά την δανειακή σύμβαση, αυτή είναι αναπόφευκτη μετά την παταγώδη αποτυχία της διακυβέρνησης Παπανδρέου.

Όμως και εδώ η Νέα Δημοκρατία θεωρεί ότι θα πρέπει να υπάρξει διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας, ώστε η έμφαση να δοθεί πλέον στον περιορισμό του κράτους, στη διεύρυνση της φορολογικής βάσης, στις διαρθρωτικές αλλαγές, στην αξιοποίηση της δημόσιας ακίνητης περιουσίας και στην προώθηση αναπτυξιακών μέτρων και παρεμβάσεων. Και όχι στην αύξηση των άμεσων ή έμμεσων φόρων, ούτε στις οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων. Οι διαφορές, συνεπώς, μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας είναι σαφείς. Το ΠΑΣΟΚ παραδοσιακά είναι υπέρ του μεγάλου κράτους και των υψηλών φόρων. Η Νέα Δημοκρατία είναι υπέρ του μικρού κράτους και των χαμηλών φόρων, ώστε να υπάρχουν προϋποθέσεις για ανάπτυξη, ανταγωνιστικότητα και απασχόληση.

Δεν θα ήταν προτιμότερο η νέα κυβέρνηση να περιλαμβάνει περισσότερους τεχνοκράτες παρά στελέχη απο τα τρία κόμματα;

Θεωρώ ότι το δίλλημα πολιτικοί ή τεχνοκράτες είναι αποπροσανατολιστικό. Διότι όλοι οι σοβαροί πολιτικοί στηρίζονται στη συνεργασία με τεχνοκράτες. Λειτουργούν συμπληρωματικά και προσπαθούν να συνδυάσουν τις τεχνικές γνώσεις με την πολιτική κρίση και βούληση, για να πετύχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Το ερώτημα επομένως δεν ποιος από τους δύο θα είναι στην πρώτη γραμμή, αλλά το πώς θα βρεθούν και θα εφαρμοστούν οι σωστές λύσεις. Και κυρίως, το ερώτημα είναι ποιος μπορεί να εξηγήσει μια πολιτική και να πείσει για την αναγκαιότητά της. Ποιος μπορεί να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει τους πολίτες, σε μια συλλογική προσπάθεια για την έξοδο από την κρίση. Σε αυτό τον τομέα, ένας ικανός πολιτικός έχει σίγουρα περισσότερες πιθανότητες να πετύχει.

Η Ν.Δ. κατά πόσο μπορεί να συνδυάσει τις ευθύνες ενός κόμματος που συγκυβερνά και συγχρόνως να τηρεί αντιπολιτευτική στάση; Με ποιό τρόπο δεν θα υπονομευθεί το έργο της κυβέρνησης Παπαδήμου;

Η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι ειδικού σκοπού και μεταβατικού χαρακτήρα. Σε ό,τι έχει συμφωνηθεί να φέρει εις πέρας, η Νέα Δημοκρατία θα βάλει πλάτη και θα τη στηρίξει με όλες της τις δυνάμεις. Από εκεί και πέρα, είναι σαφές ότι και τα τρία κόμματα που συμμετέχουν σε αυτή την κυβέρνηση έχουν σαφείς ιδεολογικές και προγραμματικές διαφορές. Όσον αφορά, για παράδειγμα, τη διαπραγμάτευση του νέου μνημονίου, είναι σαφές ότι η Νέα Δημοκρατία διαφωνεί κάθετα με την επιβολή νέων φόρων και οριζόντιων περικοπών. Κι αυτό όχι γιατί θέλουμε να ακουγόμαστε ευχάριστοι στα αυτιά των πολιτών, αλλά γιατί έχει αποδειχθεί ότι η συγκεκριμένη συνταγή απέτυχε οικτρά. Όπως σας είπα και πριν, εμείς θέλουμε να δοθεί έμφαση στον εξορθολογισμό και τη μείωση του κράτους, στην προώθηση διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και αναπτυξιακών παρεμβάσεων, στη διεύρυνση της φορολογικής βάσης και στην αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου. Αυτές οι διαφορές είναι υπαρκτές και είναι λογικό ότι θα προκαλέσουν διαφωνίες. Και ακριβώς επειδή υπάρχουν αυτές οι διαφορές μεταξύ των κομμάτων, είναι σαφές ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου δεν μπορεί να είναι μακράς διάρκειας. Ο λαός πρέπει να αποφασίσει με ποια πολιτική η Ελλάδα θα βγει από την κρίση και θα παραμείνει στην ζώνη του Ευρώ.

Είναι πιστεύετε ξεκάθαρο ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν στις 19 Φεβρουαρίου; Ή τελικά οι εξελίξεις στην οικονομία θα απέτρεπαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο;

Είναι ξεκάθαρο ότι θα έχουμε σύντομα εκλογές. Αν δεν είναι στις 19 Φεβρουαρίου θα είναι μία ή δύο εβδομάδες μετά. Δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι να δοθεί στον ελληνικό λαό η δυνατότητα να εκφρασθεί. Να νομιμοποιήσει με την ψήφο του την πολιτική που μπορεί να οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση, να διασφαλίσει το ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας και την παραμονή της στο ενιαίο νόμισμα. Όσο αυτό δεν γίνεται, οι εντάσεις θα αυξάνονται. Και είναι αναμενόμενο. Όταν η χώρα βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμες προκλήσεις και επιλογές, οι πολιτικοί δεν μπορούν να λειτουργούν ερήμην των πολιτών. Σας παραπέμπω στα παραδείγματα της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, που εντάχθηκαν στο μηχανισμό στήριξης, αλλά και της Ισπανίας, η οποία δέχθηκε έντονες πιέσεις από τις χρηματαγορές. Και στις τρεις αυτές χώρες, προκηρύχθηκαν εκλογές και δόθηκε η δυνατότητα στους πολίτες να αποφασίσουν με βάση τα πραγματικά δεδομένα. Εδώ είχαμε μια κυβέρνηση, η οποία εξελέγη το 2009 με την υπόσχεση να μοιράσει παροχές και τελικά εφάρμοσε το σκληρότερο πρόγραμμα λιτότητας που γνώρισε η Ελλάδα από τη μεταπολίτευση και έπειτα. Είναι προφανές ότι ο συσχετισμός δυνάμεων σήμερα στη Βουλή έχει τεράστια απόσταση από το λαϊκό αίσθημα. Δεν μπορεί να προχωρήσει έτσι η χώρα. Δεν μπορεί να υπάρξει λύση, χωρίς την ψήφο και την εντολή από τους πολίτες.

Οι εκλογές να διεξαχθούν με νέο εκλογικό νόμο;

Το ότι χρειάζονται αλλαγές στον εκλογικό νόμο πιστεύω ότι αποτελεί κοινή διαπίστωση. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να υπάρξει η απαιτούμενη συμφωνία μεταξύ των Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ, τουλάχιστον, ώστε ο νέος νόμος να ισχύσει στις επόμενες εκλογές.

Η παρουσία του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση εξασφαλίζει τις απαραίτητες ισορροπίες στο κυβερνητικό σχήμα;

Η συμμετοχή του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση, είναι αλήθεια ότι έχει προκαλέσει πολλές αντιδράσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ανεξάρτητα από το τι πιστεύει κανείς για αυτή την εξέλιξη, το αν η συμμετοχή του ΛΑΟΣ θα βοηθήσει ή όχι απομένει να αποδειχθεί στην πράξη.

Πως βλέπετε τις εξελίξεις στην ευρωζώνη μετά τα όσα διαδραματίζονται στην Ιταλία, αλλά και την εκτίναξη του χρέους στην Γαλλία;

Η κρίση χρέους που αντιμετωπίζει σήμερα η ευρωζώνη, είναι η κορυφή του παγόβουνου. Τα προβλήματα που βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια είναι ακόμη σοβαρότερα. Γιατί υπάρχουν από τη μια χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία ή η Ιταλία, που δεν κατάφεραν ποτέ να προσαρμόσουν τις οικονομίες τους στις απαιτήσεις του ενιαίου νομίσματος. Υπάρχουν χώρες, όπως π.χ. η Γαλλία, που συντηρούν τη λογική ενός μεγάλου κράτους, σε βάρος της ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας. Υπάρχουν και χώρες, όπως π.χ. η Γερμανία, που χρηματοδοτούσαν με τα πλεονάσματά τους τον υπερδανεισμό των υπολοίπων. Δυστυχώς, μέχρι τώρα, οι χώρες της ευρωζώνης αποδείχθηκαν ανίκανες να αντιμετωπίσουν αυτές τις ανισορροπίες μέσω της απαραίτητης πολιτικής ενοποίησης, όπως έκαναν πριν από αρκετές δεκαετίες οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, για να θωρακίσουν το νόμισμα τους και την συνοχή τους. Το παράδειγμα των ΗΠΑ είναι διδακτικό. Η Ευρώπη ή θα προχωρήσει στην απαραίτητη πολιτική και δημοσιονομική ενοποίηση και φυσικά στην έκδοση του ευρωομολόγου, ή θα πάψει να υφίσταται όπως τουλάχιστον εμείς την ξέραμε μέχρι σήμερα. Ή θα συνειδητοποιήσουν οι Ευρωπαίοι ότι η σωτηρία του ευρώ είναι σημαντικότερη από τα μεμονωμένα συμφέροντα και τις σκοπιμότητες κάθε χώρας, ή το ενιαίο νόμισμα θα καταρρεύσει ανάμεσα σε πολιτικές διελκυστίνδες, σε αλληλοκατηγορίες και παιχνίδια δύναμης. Δεν σας κρύβω πάντως ότι είμαι εξαιρετικά ανήσυχος. Γιατί βλέπω τους ηγέτες της ευρωζώνης να λειτουργούν με το βλέμμα στραμμένο περισσότερο στο εσωτερικό των χωρών τους, παρά στο να επιλύσουν την ευρωπαϊκή κρίση που απειλεί να τινάξει στον αέρα την παγκόσμια οικονομία.

 

 


 

Αρχείο

Ντοκουμέντο

Αποκάλυψη




Γιάννης Παπαθανασίου © 2013