Γιάννης Παπαθανασίου

Φωτογραφίες

logo facebook

Newsletter


Εγγραφείτε στο Newsletter για να ενημερώνεστε για τη δράση μου. 

Το πρόβλημα μας δεν είναι μόνο οικονομικό, Άρθρο στην εφημερίδα «Η Καθημερινή της Κυριακής»

k-logo1Οι αγρότες κλείνουν τους δρόμους με αποτέλεσμα να διαμαρτύρονται οι μεταφορείς, επειδή χάνουν τα μεροκάματα και χαλάνε τα προϊόντα. Την επομένη κλείνουν τους δρόμους οι μεταφορείς και διαμαρτύρονται οι αγρότες, επειδή δεν μπορούν να μεταφέρουν τη σοδειά τους στις αγορές, τα προϊόντα σαπίζουν στα χωράφια ή στις αποθήκες, και πάνε χαμένοι κόποι και χρήμα. Και οι δύο (μεταφορείς και αγρότες) βρίσκονται σε αδιέξοδο όταν κλείνουν τα λιμάνια οι ναυτεργάτες ή κάποιες συνδικαλιστικές μειοψηφίες ή όταν το ΠΑΜΕ αποφασίζει να διαμαρτυρηθεί για την (ανύπαρκτη) απελευθέρωση της κρουαζιέρας.

Οταν απεργούν οι μεταφορείς ή οι τελωνειακοί, η αγορά ξεμένει από καύσιμα, οι οδηγοί στήνονται στις ουρές για να πάρουν βενζίνη, η αγορά στερεύει από προϊόντα, εμφανίζονται ελλείψεις, οι εξαγωγείς χάνουν αγορές και ευπαθή προϊόντα καταστρέφονται.

Ο Ιανουάριος του 2011 είχε 20 εργάσιμες ημέρες. Από αυτές, μόνο σε τρεις (αντλώ τα στοιχεία από το site www.apergia.gr, το οποίο καταγράφει τις απεργίες της ημέρας) δεν υπήρχε κάποια απεργιακή κινητοποίηση. Στις 14 από τις 20 εργάσιμες, απεργούσε κάποιο ή όλα τα μέσα μεταφοράς.


Στα δημόσια μέσα μεταφοράς το απεργιακό δελτίο αποτελεί πλέον ρουτίνα και όχι είδηση. Τραβούν χειρόφρενο συχνά όλα μαζί, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να υφίστανται κόστος και ταλαιπωρία πηγαίνοντας με το Ι.Χ. στη δουλειά, ενώ δεν είναι λίγοι και εκείνοι που αναγκάζονται να πάνε με τα πόδια. Με την τακτική αυτή, οι απεργοί πετυχαίνουν το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιθυμούν, αφού στρέφουν την κοινωνία εναντίον τους. Το τελευταίο επίτευγμα των συνδικαλιστών είναι το χτίσιμο της πόρτας στο γραφείο του προέδρου της ΑΜΕΛ, κατά το πρότυπο των φοιτητών που «δίδαξαν» αυτόν τον τρόπο διαμαρτυρίας. Οι απεργίες στα μέσα μεταφοράς γίνονται πλέον ανεξαρτήτως των δικαστικών αποφάσεων, που τις χαρακτηρίζουν παράνομες. Τι νόημα έχει να προσφεύγει κανείς στη Δικαιοσύνη, όταν ακόμη και στις περιπτώσεις που δικαιώνεται το πρακτικό αποτέλεσμα είναι μηδέν;


Στο Δημόσιο πρώτοι έδειξαν τον δρόμοι οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ κατεβάζοντας τους περίφημους διακόπτες, με δραματικές επιπτώσεις στην οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας.


Οταν γίνεται απεργία στους ΟΤΑ, τα σκουπίδια σχηματίζουν λόφους και οι πολίτες αναγκάζονται να ζουν σε τριτοκοσμικές συνθήκες, με εστίες μόλυνσης στις πόρτες των σπιτιών τους.


Οι απεργίες των γιατρών και των φαρμακοποιών έφεραν σε απόγνωση τις πιο ευάλωτες κατηγορίες πληθυσμού, τους συνταξιούχους και τους ασθενείς. Με σχετική ακρίβεια μπορεί να προβλέψει κανείς ότι έρχεται και η ώρα των καθηγητών, εφόσον πλησιάζουν οι εξετάσεις. Και η αποχή των δικηγόρων από τα καθήκοντά τους, συχνό επίσης φαινόμενο, οξύνει ακόμη περισσότερο το πρόβλημα της καθυστέρησης στην απονομή της Δικαιοσύνης, που φθάνει στα όρια της αρνησιδικίας.


Τελευταία εξέλιξη είναι το «κίνημα του τζάμπα» στα διόδια και τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Υπάρχουν προφανώς εκατοντάδες πολίτες που θεωρούν ότι η υπόλοιπη κοινωνία τους χρωστάει, κατά συνέπεια κακώς πλήρωναν και τα προηγούμενα χρόνια.


Ολοι εναντίον όλων συνεπώς, σε μια κοινωνία που έχει βάλει ρότα προς τη διάλυση και την αυτοκαταστροφή. Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι μόνο οικονομικό. Αλλά ακόμη και το οικονομικό πρόβλημα έχει αλλού τις ρίζες του.


Σίγουρα στα αιτήματα των κατά καιρούς απεργών περιλαμβάνονται από λογικές προτάσεις μέχρι προκλητικές απαιτήσεις, που προβάλλονται κατά τρόπο εκβιαστικό. Οσο αδιέξοδη είναι η σημερινή κατάσταση, άλλο τόσο λάθος είναι να καταδικάζονται εκ των προτέρων όλες οι κινητοποιήσεις.
Η πραγματικότητα είναι πως η κάθε ομάδα θεωρεί δίκαιο να προστατεύσει το συμφέρον της, αγνοώντας όμως πολλές φορές το γενικό συμφέρον. Ολοι έχουν ένα επιχείρημα να προβάλουν και όλοι –συνήθως– καταλήγουν στο ότι το κράτος δεν κάνει καλά τη δουλειά του, κατά συνέπεια γιατί να πληρώνω εγώ φόρους και διόδια, γιατί να υφίσταμαι θυσίες και τα χρήματα που χάνω να πέφτουν στον πίθο των Δαναΐδων, γιατί να υπακούω στους νόμους που φτιάχνουν οι «απατεώνες», «κλέφτες», «διαπλεκόμενοι» πολιτικοί.


Και η εμφάνιση αυτού του φαινομένου κατά την άποψή μου δεν είναι τυχαία, αλλά είναι το αποτέλεσμα της εφαρμογής συγκεκριμένης στρατηγικής της κυβέρνησης, του λεγόμενου «κοινωνικού αυτοματισμού». Δηλαδή της προσπάθειας λύσης του προβλήματος με τη στροφή μιας κοινωνικής ομάδας εναντίον της άλλης. Για παράδειγμα, όταν ο αρμόδιος υπουργός λέει ότι αν συνεχιστεί το κίνημα του «τζάμπα» στα μέσα μεταφοράς θα αυξηθούν περαιτέρω τα εισιτήρια, αντί να λύσει το πρόβλημα, το μεταφέρει στις πλάτες των συνεπών. Δίνει το σύνθημα για σύγκρουση όσων πληρώνουν με τους «τζαμπατζήδες» – αντί να αυξήσει τους ελέγχους για να εντοπίσει τους λαθρεπιβάτες.


Κατά τη γνώμη μου, η έντιμη στάση από την πλευρά της πολιτικής, αν θέλουμε κάποια στιγμή να ανακτήσουμε και την αξιοπιστία μας, είναι να απαντήσουμε στα αιτήματα αυτά με ειλικρίνεια και όχι με γνώμονα το αν βρισκόμαστε στην κυβέρνηση ή στην αντιπολίτευση. Πόση αξιοπιστία έχει σήμερα ο πρωθυπουργός, που «απαγορεύει» τις αγροτικές κινητοποιήσεις των αγροτών από τις Σέρρες όταν ο ίδιος ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρωτοστατούσε στις κινητοποιήσεις των αγροτών από την Κρήτη;


Να πούμε, για παράδειγμα, ότι το «κίνημα του τζάμπα» εκτός από παράλογο είναι και άδικο. Γιατί ουσιαστικά μεταφέρει στις πλάτες των υπολοίπων, που αναγνωρίζουν ότι για να έχεις μια υπηρεσία πρέπει να την πληρώσεις, τη «μαύρη τρύπα» που δημιουργείται από την άρνηση της μειοψηφίας να συμβάλει στο κοινό ταμείο. Γιατί «κίνημα του τζάμπα» δεν υπάρχει μόνο στα διόδια και τα μέσα μεταφοράς, αλλά κυρίως στη φορολογία με τη φοροδιαφυγή. Να πούμε ευθέως, ότι ορισμένα αιτήματα μπορεί να είναι δίκαια, αλλά η οικονομική συγκυρία δεν επιτρέπει την ικανοποίησή τους. Και να δηλώσουμε ότι δεν θα ανεχθούμε, πλέον, την ωμή παραβίαση των νόμων από την όποια ομάδα θέλει να πιέσει την κυβέρνηση καταπατώντας τα δικαιώματά μας.


Με πρακτικές και εφικτές προτάσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, με δίκαιη κατανομή των βαρών και με τη δύναμη του παραδείγματος, θα πεισθεί τουλάχιστον η πλειοψηφία των πολιτών και θα αποκατασταθούν οι στοιχειώδεις συνθήκες ομαλότητας που χρειάζονται για να λειτουργήσει η οικονομία και η κοινωνία. Κυρίως όμως θα αποδειχθεί, τελικά, ότι η ειλικρίνεια και η κοινή λογική είναι πολύ πιο αποτελεσματικό εργαλείο από την οποιαδήποτε επικοινωνιακή πολιτική.

 


 

Αρχείο

Ντοκουμέντο

Αποκάλυψη




Γιάννης Παπαθανασίου © 2013